‪(ผลงานซีรีส์ของ NETFLIX)
‪(ความเดิมตอนที่แล้ว)
‪เมื่อเหตุการณ์เริ่มสงบลง
‪หนึ่งชีวิตรอดตาย
‪และหนึ่งชีวิตต้องจากไป
‪ศัตรูเก่าได้ชำระหนี้แค้น ‪ในขณะที่แก๊งอันธพาลกำลังวางแผนเอาคืน
‪นักสืบสองคนนั่งอยู่ในความมืด
‪และเด็กสาวกำลังสานสัมพันธ์
‪เรื่องโกหกถูกเปิดเผยและผลที่ตามมานั้นชัดเจน
‪มีเรื่องที่ถูกขอให้ช่วย
‪และผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินเข้าไปเสี่ยงอันตราย
‪อีกแก้วไหม คุณผู้ชาย
‪- เขากำลังจะปิดแล้ว ‪- ไม่ปิดหรอก จอร์จ
‪ขอสองแก้ว ทางนี้
‪เสิร์ฟทางนี้หน่อย
‪มีร้านตรงหัวมุมเปิดถึงหกโมงเช้า
‪แม่ผมบอกว่าไม่มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นหลังตีสองหรอก
‪แสดงว่าแม่คุณยังไม่เคยเจอร็อดนีย์
‪ผมต้องขอบคุณที่เป็นแบบนั้น
‪- ผมไม่ได้จะจีบคุณนะ ‪- ผมรู้
‪- ไม่ได้จีบจริงๆ ‪- ผมรู้
‪คุณพยายามอ่อยคนอื่นๆ ในนี้
‪มันดูถูกกันนะ
‪เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ
‪- คืนนี้ผมกลับละ ‪- ไม่เอาน่า อย่าเพิ่งกลับ
‪ก็เรื่องของคุณ ร็อดนี้
‪คุณไม่รู้ทางกลับบ้าน
‪หมายถึงไม่รู้ว่า "เมื่อไร"
‪ไม่ใช่
‪นี่!
‪ชั่วโมงหรรษาๆ
‪(เทเบิลแดนซิง)
‪นั่นเป็นความคิดที่แย่มาก
‪ฆ่าตัวตายก็เหมือนกัน
‪ท่านเป็นคนชราแล้ว
‪ได้มีชีวิตมายืนยาวเท่าที่คนคนหนึ่งควรจะมี
‪แล้วทำไม...
‪ถึงยังรู้สึกว่ามันไม่พอ
‪การเกิดเป็นทุกข์
‪ชีวิตเป็นความยากลำบาก
‪ความตายเป็นสิ่งโหดร้าย
‪ฉันเองก็อธิบายไม่ได้หรอกค่ะ
‪ร้องไห้ไปตลอดแบบนี้ ‪ไม่สมกับเป็นคุณแม่เลยนะคะ
‪ฉันกำลังไว้อาลัย
‪ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะ...
‪คุณแม่มีหลานชาย
‪ลูกชายของยูโตะ
‪และเขาต้องให้เราไปช่วย
‪คุณพ่อเสียไปแล้ว
‪สามีของฉันก็อยู่อีกฟากหนึ่งของโลก
‪ถ้าไม่ใช่พวกเราแล้วใครล่ะที่จะทำได้
‪กาแฟนี่อร่อยมาก
‪ขอบคุณ ซื้อมาจากร้านตรงหัวมุม ‪พวกเขาบดเมล็ดกาแฟให้ด้วย
‪มันแพงขึ้นนิดหน่อย แต่ฉันว่าก็คุ้มราคา
‪เสียใจด้วยเรื่องพ่อคุณ
‪ท่านเป็นคนดี
‪น่าจะได้ลูกชายที่ดีกว่านี้
‪ไม่เป็นไร ฉันเฝ้าเขาอยู่
‪ฉันไม่ได้พยายามหนี
‪ฉันไม่สน ถ้าฉันไม่อยู่ด้วย ‪นายต้องอยู่ในห้องและล็อกประตูไว้
‪ตำรวจอังกฤษอยากเจอฉันวันนี้
‪- เรื่องอะไร ‪- คิดว่าเรื่องอะไรล่ะ
‪พี่ควรพาทากิไปด้วย
‪- ทำไม ‪- จะได้ดูไม่น่าสงสัย
‪เราไม่รู้ว่าพวกเขาสงสัยรึเปล่า
‪ต้องสงสัยอยู่แล้ว
‪เขาบอกว่าผมควรพาทากิไปด้วย
‪ที่จริงก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะ
‪ฉันบอกเขาได้ว่าภาษาอังกฤษคุณแย่มาก
‪เธอก็ไปเป็น...
‪เรียกว่าอะไรนะ
‪ล่าม
‪เห็นไหม
‪ตอนนี้ก็เป็นแล้ว
‪หรือพี่มอบตัวฉันไปก็ได้
‪แล้วแต่พี่
‪นี่คือที่อยู่ตามที่ยูโตะบอก
‪ผู้หญิงคนนั้นชื่อ...
‪เออิโกะเหรอ
‪เธอเป็นลูกสาวของหัวหน้ายากูซ่า ‪ที่ยูโตะเคยทำงานให้
‪ยูโตะไม่ใช่ยากูซ่า...
‪เขาเป็นยากูซ่า
‪ไม่ว่าจะปฏิเสธยังไง ‪คุณแม่ก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง
‪ชื่อเออิโกะ
‪และทารกคนนั้นชื่อโซระ
‪หลังจากนั้นเราต้องหาที่ให้พวกเขาอยู่
‪ฉันมีที่นะ
‪คุยกับแม่และย่ารึยัง
‪คุยแล้ว
‪ได้พูดเรื่อง...
‪เรื่องที่พ่ออยู่ในการยิงต่อสู้
‪และขังอายูโตะไว้ในห้องนอน ‪ของผู้หญิงคนหนึ่งรึเปล่าน่ะเหรอ
‪เปล่า หนูไม่ได้บอกพวกเขา
‪ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาพูด
‪ถึงเวลาเมื่อไรก็ขอให้โชคดีแล้วกัน
‪ปู่จากไปอย่างไม่ทรมานนะ รู้ไหม
‪ท่านไปอย่างสงบมากเลย
‪หนูไม่มีโอกาสได้บอกลาท่าน
‪มันควรเป็นสิ่งที่พวกเราทำ
‪เป็นสิ่งที่พวกเราเป็น
‪คุณนายโมริ ผมมารับร่างของคุณพ่อครับ
‪จบพิธีศพแล้วใช่ไหมครับ จะมีใครมาอีกไหม
‪ไม่มีใครมาทั้งนั้น
‪เดี๋ยว
‪เราต้องออกเดินทาง
‪ฉันอยากให้สามีฉันไปด้วย
‪แน่นอนครับ คุณจะได้รับอัฐิคืนหลังจากพิธีพรุ่งนี้
‪ถ้าอยากจะโปรย...
‪เรารอไม่ได้
‪คุณต้องเผาเขาคืนนี้
‪- คุณนายโมริ ผมเกรงว่า... ‪- พ่อหนุ่ม
‪สามีของฉันเกิดที่บ้านนอก ‪เป็นลูกคนที่ห้าจากทั้งหมดเจ็ดคน
‪สามคนตายตั้งแต่ยังเป็นทารก
‪อีกสองคนอยู่ไม่ถึงอายุ 30
‪เขาได้ต่อสู้กับความยากจน ‪ต่อสู้กับพวกข้าราชการ...
‪และจากนั้นก็ต้องสู้กับมะเร็ง
‪มีแค่อย่างสุดท้ายเท่านั้นที่เขาแพ้
‪เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาก ‪ก่อนที่คุณจะเกิดเสียอีก
‪ฉะนั้นช่วยไปทำหน้าที่ของคุณด้วย
‪เรามีเรื่องต้องทำอีกหลายอย่าง
‪เราทำผิดกฎหมายเหรอ
‪เปล่า
‪แต่...
‪บางทีอาจยังไม่ใช่เวลาที่จะบอกแม่
‪นักสืบของเราถูกยิงที่โตเกียว
‪ในขณะเดียวกัน เราก็มีผู้ชายคนนี้...
‪อยู่ในการยิงสู้กันที่โซโห
‪เราเชื่อว่า...
‪เขาเป็นผู้สังหารผู้ชายคนนี้
‪ซาบุโระ เอนโดะ คนญี่ปุ่นที่อยู่ในลอนดอน
‪ลูกต้องพูดอะไรสักอย่าง
‪หนูไม่ได้นึกภาพว่ามันจะแย่ขนาดนั้น
‪ถามเขาซิว่าได้ส่งรูปพวกนี้ ‪ไปให้ตำรวจสากลรึยัง
‪เขาถามว่าคุณได้ส่งให้ตำรวจสากลรึยัง
‪ส่งแล้ว กำลังรอพวกเขาตอบกลับอยู่
‪ข้อมูลที่เราได้เกี่ยวกับซาบุโระ ‪ก็คือเขาเป็นญาติ...
‪ของหัวหน้ายากูซ่าชื่อดังในโตเกียว ‪ที่ชื่อ ชิน เอนโดะ
‪เอนโดะเป็นผู้ต้องสงสัย ‪ในหลายเหตุการณ์รุนแรงที่ผ่านมาไม่นานนี้
‪อาจรวมถึงเหตุการณ์ที่ ‪ทำให้นักสืบของผมต้องบาดเจ็บในญี่ปุ่นด้วย
‪หนูต้องพูดคำว่า...
‪ซาบุโระ ยากูซ่า โตเกียวและเอนโดะ ชิน...
‪ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ‪เขาจะได้คิดว่าหนูพูดตามเขา
‪พ่อไม่ว่าอะไรที่อาอยู่ที่บ้านของซาราห์เหรอ
‪อย่าใช้ชื่อของเธอสิ แล้วทำไมพ่อต้องว่าด้วย
‪บอกเขาไปว่าเอนโดะ ชินเป็นผู้ต้องสงสัย ‪ในหลายคดีที่กำลังเกิดขึ้นในโตเกียว
‪แต่เราเชื่อว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ‪กับเรื่องฆาตกรรมหลายชายของเขา
‪เอนโดะ ชินเป็นผู้ต้องสงสัย ‪ในคดีเหล่านั้นแต่พวกเขาไม่คิดว่า
‪เป็นเพราะมีคนไปฆ่าหลานชายของเขา
‪ถ้างั้นหลานชายหัวหน้ายากูซ่าถูกฆ่า
‪แล้วผู้ต้องสงสัยก็ปรากฎตัวในสงครามแก๊ง
‪ระหว่างคอนเนอร์ แอ็บบอต ‪กับพวกอัลเบเนียในโซโห
‪น่าจะมีความเชื่อมโยงบางอย่างนะ ‪คุณว่าไหม
‪ที่หนูหมายถึงคืออาทำเรื่องแย่ๆ
‪และ "เพื่อน" ของพ่อเป็นตำรวจ
‪พ่อชอบเธอใช่ไหมล่ะ
‪ยากูซ่า แอบบ็อต โซโห ‪อะไรก็ช่าง หนูกำลังแปลให้
‪บอกเขาไปว่ายากูซ่าไม่สนใจลอนดอน
‪พวกยากูซ่าไม่สนใจลอนดอน
‪อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป
‪คุณสนุกกับคอร์สเรียนไหม
‪เขาสงสัยพ่อ
‪ก็ดี
‪- ดียังไง ‪- ไม่ใช่ บอกเขาว่าคอร์สเรียนก็ดี
‪เขาชอบคอร์สเรียน
‪นึกว่าจะง่ายไปสำหรับนักสืบรุ่นใหญ่ระดับคุณ
‪ตอนแรกเรานึกว่า ‪จะได้นักสืบรุ่นเล็กมาเรียน
‪ผมเป็นนักสืบโง่ๆ จากอังกฤษ ‪และกำลังถามคำถามโง่ๆ
‪เกี่ยวกับเรื่องโง่ๆ ของตำรวจ ‪เพราะผมโง่เกินกว่าจะเข้าใจได้เอง
‪ขอโทษค่ะ
‪บอกเขาไปว่าคนที่พ่อมาแทนป่วยกะทันหัน
‪เขาป่วยกะทันหัน
‪ดีที่คุณยังนั่งเรียนจนจบนะ
‪หมายถึง ทั้งๆ ที่ภาษาอังกฤษคุณแย่ขนาดนี้
‪อยู่ๆ คุณปู่ก็อาการแย่ลงเลยรึเปล่า
‪ปู่เขาป่วยมานานมาแล้ว
‪พ่อรู้รึเปล่าว่าปู่อาจจะเสียก่อนพวกเรากลับไป
‪คุณต้องรับมือกับยากูซ่าในโตเกียวไหม
‪พ่อรู้อยู่แล้วใช่ไหม
‪ใช่
‪ทั้งหมดนี้เหมือนคุณได้อยู่ใกล้ญี่ปุ่นเลยสินะ
‪จะให้หนูพูดว่าอะไร
‪บอกเขาไปว่าพ่อรู้สึกเหมือนอยู่ไกลจากญี่ปุ่นมาก
‪หัวหน้าคุณรู้ว่ามีความเชื่อมโยง ‪แต่ยังสาวไปไม่ถึง
‪จะสาวถึงแน่
‪เขาจะรู้ว่ายูโตะเป็นใคร ‪เขาจะรู้ว่าเป็นน้องชายคุณ
‪คุณเหลือเวลาไม่มากแล้ว เคนโซ
‪ยูโตะกลับไปญี่ปุ่นคือกลับไปตาย
‪ท้ายที่สุดตำรวจอังกฤษก็จะส่งตัวเขากลับไปอยู่ดี
‪แต่แค่จะปล่อยเขาไป...
‪เขาฆ่าคนตายนะ
‪มันเป็นหน้าที่ผมในฐานะตำรวจ ‪ที่จะทำให้เขาต้องรับโทษ
‪แต่หน้าที่ในฐานะพี่ชายคือการช่วยให้เขาปลอดภัย
‪ผมทำทั้งสองอย่างไม่ได้
‪เธอโอเคไหม
‪ผมไม่เคยเห็นพ่อผมกอดใคร ‪จนกระทั่งลูกสาวผมเกิด
‪ผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่าพ่อรู้จักคำว่า "ฉันรักเธอ"
‪จนกระทั่งเขาได้เจอเธอ
‪พวกเขารักกันมาก
‪และเธอไม่ได้บอกลา
‪เป็นความผิดของผม
‪บางทีมันอาจยังไม่สาย
‪เราเป็นห่วงคุณหลังจากได้ยินข่าว
‪ผมเสียคนไปเกือบหมด
‪ตำรวจยึดบาร์และบ้านของผมไว้
‪บัญชีธนาคารทั้งหมดถูกอายัด
‪เสียใจที่ได้ยินแบบนั้น
‪ผมเคยเจอแย่กว่านี้มาแล้ว ไม่ต้องห่วง
‪เราน่าจะคุยเรื่องเฟสที่สองได้แล้วนะ
‪เฟสที่สองเหรอ
‪ใช่ ด้วยการช่วยเหลือของผม ‪จุดยุทธศาสตร์ในโตเกียวของคุณก็แข็งแกร่งขึ้น
‪ตอนนี้ลอนดอนเละเทะมาก
‪ได้เวลาที่ผมจะไปญี่ปุ่นตามที่เคยคุยกันไว้
‪ใช่
‪คุณแอบบ็อต
‪คุณรู้จักอะไรในวัฒนธรรมของผมบ้าง
‪ผมรู้ว่ามันเป็นตลาดที่ยังไม่มีใครเข้าถึง
‪อุตสาหกรรมพันล้านดอลลาร์
‪นั่นคือธุรกิจของผม ‪คุณรู้จักวัฒนธรรมอะไรของผมบ้าง
‪คุณไม่มีอะไรเป็นวัฒนธรรมของผม
‪คุณไม่รู้จักโลกของผมเลยแม้แต่น้อย
‪เราขอบคุณเป็นอย่างสูงที่คุณให้การช่วยเหลือ
‪แต่ที่นี่ไม่เคยมีที่สำหรับคุณ
‪ยูโตะ โมริโกหกคุณ
‪ฟังนะ ไอ้แก่สารเลว
‪- เราตกลงกันแล้ว... ‪- ลาก่อน คุณแอบบ็อต
‪เรากำลังจะไปทะเล
‪ขอบใจมากนะ ไม่ละ
‪ไปให้พ้น!
‪นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪คุณปู่ของทากิเสีย ‪เรากำลังจะไปที่ชายทะเลเพื่อเคารพเขา
‪เคารพในผับไม่ได้เหรอ
‪คุณปู่รักท้องทะเล
‪ก็ได้
‪ครั้งสุดท้ายที่เห็นคุณ คุณเพิ่งถูกยิง ‪เป็นยังไงบ้างแล้ว
‪ฉันยังไม่ตาย
‪เลิศ ผมมีสามคำถามเกี่ยวกับรถคุณ
‪คุณแพ้พนันเหรอ ให้ผมขับได้ไหม ‪แล้วมีวิทยุรึเปล่า
‪ไม่ ไม่ได้และมีสิ
‪หยุด!
‪ทากิ มากับฉัน
‪- เราอยู่ที่ไหน ‪- แอนนี่
‪เจ้าสาวในอนาคตของเธอ ‪สาวในฝันของเธอไง
‪- อย่าเพิ่งไป ‪- สวัสดี
‪ให้เราเข้าไปหน่อย ยัยแรด
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪เราแค่ผ่านมาและอยากรู้ว่า ‪เธอสนใจไปดื่มกันอาทิตย์นี้ไหม
‪ฉันไปได้อยู่แล้ว
‪หล่อนไปได้อยู่แล้ว ‪นั่นแหละที่เราอยากได้ยิน
‪อีกอย่างนะ เธอมี...
‪ฉันมีกฎสำหรับการออกนอกเมือง ‪ก็คือห้ามออกทั้งๆ ยังสร่างเมา
‪นั่นกฎสำหรับทุกอย่างของนายไม่ใช่เหรอ
‪- นายติดหนี้ฉันะ ‪- ติดเสมอและตลอดไปแหละ
‪โอเค ไปกันเถอะ
‪บาย
‪- พร้อมรึยัง ‪- พร้อมแล้ว
‪นำแสงสว่างไปสู่ชนบทกันเถอะ
‪(โฮตากะ)
‪เจ็บแผลเหรอ
‪นิดหน่อย
‪ฉันลืมบุหรี่ไว้ในรถ
‪กุญแจอยู่ที่ซาราห์
‪ยูโตะอยากไปหยิบของในรถ
‪โอเค
‪ขอบคุณ
‪ได้แล้ว
‪ฉันน่าจะปลุกนายตอนที่พ่อโทรมา
‪ขอโทษนะ
‪มันจบไปแล้ว
‪ตอนที่พ่อคุยกับฉัน เขาคิดว่ากำลังคุยกับนายอยู่
‪พี่บอกพ่อไปว่าอะไร
‪บอกว่าเขาเป็นพ่อที่ดี
‪และนายกำลังจะกลับบ้านแล้ว
‪งั้นเหรอ
‪ฉันกำลังจะกลับบ้านเหรอ
‪ฉันจะไม่มอบตัวนายให้พวกยากูซ่า
‪และจะไม่มอบตัวนายให้ตำรวจอังกฤษด้วย
‪ฉันไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่า ‪ความยุติธรรมเป็นยังไงสำหรับนาย
‪และฉันคงไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจ
‪ขอบคุณ
‪พยายามใช้ชีวิตให้ดี ยูโตะ
‪ทำเพื่อฉัน
‪ใครอยากดื่มบ้าง
‪ฉันขับรถ สมอลล์เร้ดไหม
‪ขอบิตเทอร์แก้วหนึ่ง
‪ก็ฉันชอบ
‪นายอยู่ที่นี่นานเกินไป
‪น้ำส้มค่ะ
‪สั่งวอดก้ากับโค้กให้เธอ ‪และของผมด้วยแก้วหนึ่ง ไปอึแป๊บ
‪ถือไปให้ไหม
‪ขอบใจ
‪เป็นพิธีที่ดีนะ
‪- เอ้านี่ ‪- ดื่ม
‪คิดว่าพวกเขาเคยเห็น ‪คนญี่ปุ่นเยอะขนาดนี้มาก่อนไหม
‪อาจคิดว่ากำลังถูกรุกรานอยู่ก็ได้ ‪โชคดีที่คุณไม่ได้เอาดาบมาด้วย
‪แด่พ่อของเรา...
‪ปู่ของเรา โฮตากะ โมริ
‪พวกเราจะจดจำท่านไว้
‪ผมจะนึกภาพเอาละกันว่าเขาเป็นยังไง ‪แต่ผมเข้าใจที่คุณพูดนะ
‪คุณมีคู่แมตช์คนใหม่
‪พระเจ้า ฉันนึกว่ายกเลิกไปแล้ว
‪แหงละ มาดูหน้าเขากันเถอะ
‪เขาคงไม่มีอะไรน่าสนหรอก
‪ฉันอยากเห็น
‪โชว์หน่อยๆๆ
‪- โชว์หน่อย ‪- พอได้แล้ว
‪ฮัลโหล คุณพ่อแซ่บเว่อร์
‪พ่อขาหนูขอที ‪มีลุ้นที่งานคืนสู่เหย้าโรงเรียน ม.ปลาย
‪นายแบบภาพสต๊อก ‪ให้ทนายความที่ดูไม่คุกคามทางเพศ
‪- โอเค... ‪- เป็นผู้นำและมีลักษณะความเป็นพ่อ
‪ของวงดนตรีเล็กๆ แห่งชิปเพนเดลมิดเวสต์...
‪- เราเข้าใจแล้ว ‪- คุณเข้าใจใช่ไหมว่า
‪ผมคงยอมนั่งบนหน้าเขาให้ฟรีๆ
‪ฉันคงยอมนั่งบนหน้าเขาให้ฟรีๆ เลย
‪โอ้
‪เขาหล่อนะ คุณจะไปเดตกับเขาไหม
‪คิดว่าไม่ละ
‪คุณพระช่วย ‪ทำวันนี้ให้ดีที่สุดเถอะ ซาราห์ คว้าจู๋เขาไว้
‪- กำลังพิมพ์อะไรน่ะ ‪- ก็เรื่องที่จะนั่งบนหน้าเขา
‪- ร็อดนีย์ ‪- ล้อเล่นน่า
‪ผมแค่ขอเขาออกเดตให้คุณ
‪เรียบร้อย ได้ผู้ชายแล้วค่อยมาขอบคุณผมก็ได้
‪- จะไปไหน ‪- ห้องน้ำ
‪เราคนหนึ่งเข้าห้องน้ำผิดนะ
‪ร็อดนีย์ คิดว่าเธออาจจะเล่นยาคลาสเอ
‪เยอะไปสำหรับช่วงบ่ายๆ แบบนี้ไหม
‪เอาอะไรมากำหนดล่ะ
‪- ไม่มี ‪- น่าสนใจนะ
‪คุณกับผมไม่ได้รู้จักกันดีขนาดนั้น ‪แต่ผมไม่เป็นไร
‪เธอน่าจะคุยกับใครสักคนเรื่องนี้นะ
‪บอกตรงๆ นะว่าไม่จำเป็น
‪ผู้ชายคนนั้นส่งข้อความกลับมาแล้วเหรอ
‪- ใช่ ‪- มีคนสนใจนะเนี่ย
‪นั่นไงละ โสดสนิทแถมยังไม่ยุ่งยาก
‪ไปกันเถอะ
‪ควรออกห่างกันห้านาทีนะ ‪ไม่งั้นพวกเขาจะคิดว่าเรามาเอากัน
‪เงียบไปเลยน่า
‪ไง
‪เป็นอะไรไป
‪เธอหลบหน้าอาอยู่นะ
‪หนูเห็นรูปที่อาทำกับผู้ชายคนนั้นกับดาบเล่มนั้น
‪ทำให้หนูรู้สึกไม่ดี
‪อาไม่คิดว่าตัวเองควรโดนลงโทษเหรอ
‪อาไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจ
‪แต่ก็ควร
‪อาจจะควร
‪แล้วทำไมไม่มอบตัวล่ะ
‪อายังมีเรื่องต้องทำอีกหลายอย่าง
‪คนที่อาฆ่าเขาก็เหมือนกัน
‪อารู้สึกแย่กับมันไหม
‪รู้สึก
‪ดีค่ะ
‪รู้สึกดีขึ้นไหมที่ได้บอกลาคุณปู่แล้ว
‪ไม่รู้สิคะ
‪ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกที่ไม่ได้อยู่ข้างๆ ท่าน
‪ถึงจะไม่ใช่ความผิดหนู ‪ก็ไม่ได้แปลว่าหนูจะรู้สึกผิดไม่ได้
‪ฉลาดจริงๆ นะเราเนี่ย
‪เหมือนพระพุทธเจ้าตัวน้อยเลย
‪ไปไกลๆ เลย
‪เธออยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว
‪แม่งเอ๊ย!
‪ฉันคืออีนังเคต วินสเล็ต!
‪อีกไม่นานยูโตะจะจากไป
‪เมื่อเขาแข็งแรงพอที่จะเดินทาง
‪งั้นคุณก็คงจะไปด้วยเหมือนกันสินะ
‪อังกฤษเฮงซวย!
‪ขอบคุณ
‪- บาย ‪- นี่ เพลาๆ ลงบ้างนะ
‪- พักจากของหนักๆ บ้างก็ดี ‪- จ้ะ ตำรวจปราบยา
‪- ที่จริงฉันใช่นะ ‪- ไม่ต้องห่วงผมหรอก ที่รัก
‪ศัตรูของคุณกำลังได้เปรียบ
‪หัวหน้าแก๊งของทั้งสี่กลุ่มถูกฆ่าตายแล้ว
‪ทานากะถูกเผาทั้งเป็นในรถของเขา
‪เครื่องดื่มที่สั่งได้แล้วค่ะ
‪ไซโตะถูกยิงในบาร์คาราโอเกะ
‪มันคือสงคราม
‪อิคุชิมะถูกฆ่าในบ้านของตัวเอง
‪ซุกิโตโมะถูกทุบด้วยค้อนจนตาย
‪เรากำลังเสียการควบคุม
‪มีข่าวจากลอนดอนไหม
‪นักสืบโมริกำลังสืบสวนอยู่
‪คิดผิดที่ส่งเขาไป
‪ผมจะส่งคนของผมไปลอนดอนเพื่อจบเรื่องนี้
‪การเอาตัวโมริ ยูโตะกลับมา ‪คงหยุดสงครามนี้ไม่ได้อีกแล้ว
‪แน่นอน มันหยุดไม่ได้
‪แต่เราจะไม่ "เสียการควบคุม" ‪ที่เราได้เสียไปแล้ว
‪เขานำความอัปยศมาสู่ตระกูลผม ‪และจะต้องถูกลงโทษ
‪หวังว่าผมจะมีชีวิตอยู่นานพอที่จะได้เห็นวันนั้น
‪(ไง นี่แอนนี่นะ ร็อดนีย์ให้เบอร์มา ‪พรุ่งนี้ทำอะไรไหม)
‪แช่งแม่งเถอะ
‪ฉันเอง ร็อดนีย์
‪ฉันอยู่ที่จัตุรัสเลสเตอร์
‪ไง ฉันเอง รับสายสิ
‪รับสายสิ
‪ไม่ ไม่ได้
‪ไง ฉันเอง อยู่ข้างนอกรึเปล่า
‪อยู่ข้างนอกรึเปล่า
‪ฮัลโหล
‪นี่ ถ้าได้รับข้อความ
‪ช่วยส่งเบอร์ของผู้ชายคนนั้นที่เธอใช้หน่อยได้ไหม
‪เอาอีกแล้วไง
‪เดาง่ายจริงๆ เลยนะ
‪เธอควรไปเต้นอยู่ในบาร์ที่ไหนสักแห่งไม่ใช่เหรอ
‪บาร์ปิดหมดแล้ว ที่รัก
‪แล้วไง
‪คืนนี้คนอื่นๆ ไปไหนหมด
‪ยุ่งกันหมด
‪แย่หน่อยนะ
‪ดูเหมือนทุกวันนี้ใครๆ ก็ยุ่งกันหมด
‪พระอาทิตย์กำลังขึ้น
‪เธอเกลียดเรื่องนั้นเสมอ
‪เสียงนกร้องเพลง
‪เป็นเสียงที่แย่ที่สุดในโลก
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันก็ชอบมันตลอดนะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪จะไปข้างนอก ที่รัก
‪แต่งตัวแบบนั้นเหรอ
‪ใช่...
‪ที่ที่ฉันไปไม่มีอะไรสวยเลย
‪เกรงว่าจะไม่มีอัญมณีกับเสื้อผ้าสวยๆ
‪อย่าไป
‪ฉันต้องไป ที่รัก
‪ฉันรักเธอนะ
‪นั่นก็...
‪เป็นเรื่องโคตรเศร้าของทั้งหมดนี่ไม่ใช่เหรอ
‪มาคนเดียวเหรอ
‪ใช่
‪น่าแปลกจังเลยนะ
‪ฉันก็ด้วย
‪นี่น้ำชา
‪นี่โคเคน
‪แลกเปลี่ยนได้ไม่ธรรมดานะ
‪ผมอยากให้คุณเอาไป แค่เอาไปไกลๆ ก็พอ
‪เธอมีครอบครัวไหม ใครสักคนที่โทรหาได้
‪แค่ผมคนเดียว
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪- ทำอะไร ‪- หนูจะไปข้างนอก
‪ไปไหน
‪มีผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงอังกฤษ
‪หนูอยากไปเจอเธอ
‪กลับญี่ปุ่นแล้วจะไปเที่ยวกับเพื่อนเมื่อไรก็ได้นี่
‪หนูไม่มีเพื่อนที่ญี่ปุ่น
‪หนูอยากเจอเธอคนนี้ ตอนนี้
‪ไม่ใช่ความคิดที่ดี
‪หนูชอบเธอ
‪พ่อแน่ใจว่าเธอเป็นคนดี แต่ยังไงก็ไม่ให้ไป
‪หนูชอบเธอนะคะ พ่อ
‪ง้นเหรอ
‪นั่นเป็นเรื่องใหม่นะ
‪ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ
‪พ่อห้ามหนูไม่ได้
‪ห้ามได้สิ
‪พ่อตัวใหญ่กว่านะ พ่อจับลูกมัดไว้กับอะไรก็ได้
‪นี่พ่อพลาดอะไรๆ ไปหลายอย่างสินะ
‪ลูกชอบที่นี่เหรอ
‪หนูชอบตัวเองที่อยู่ที่นี่มากกว่า
‪พ่อชอบทุกที่ที่ลูกอยู่
‪กลับมาก่อนหนึ่งทุ่ม
‪ส่งข้อความหาพ่อทุกๆ สองชั่วโมง
‪ขอบคุณค่ะ
‪จะเข้าไปยังไงโดยไม่ให้พวกนั้นเห็นเรา
‪เรามีกันแค่หญิงชรากับหญิงวัยกลางคน
‪แล้วยังไงคะ
‪ก็ไม่มีใครสนใจพวกเราอยู่แล้วไงละ
‪พวกเรามาทำความสะอาด
‪พวกเรางานยุ่งนะคะ
‪อย่าลืมล้างหม้อหุงข้าวละ
‪ยูโตะติดต่อมาว่าจะมีคนมารับฉัน
‪แต่ไม่ได้บอกว่าจะให้คุณแม่มา
‪เด็กคนนี้ตัวเบานะ
‪ป้อนนมเยอะไหมเนี่ย
‪เยอะค่ะ
‪ต้องเก็บของอีกเยอะไหม
‪ทารกต้องใช้ของเยอะน่ะค่ะ
‪สิ่งที่ทารกต้องการมีแค่ผ้าห่มอุ่นๆ ‪กับหน้าอกของแม่เท่านั้นแหละ
‪ของที่เหลือมีไว้แค่เอาใจเด็ก
‪ถ้าคุณเปลี่ยนใจอยากอยู่ที่นี่ต่อ ฉันก็เข้าใจนะคะ
‪ไม่หรอกค่ะ ฉันต้องการไปจากบ้านงี่เง่าหลังนี้
‪นี่จะสอนให้ลูกพูดจาแบบนั้นด้วยเหรอ
‪นี่ ทำอะไรกันอยู่
‪เราไม่ได้จ้างคนมาทำความสะอาดที่นี่
‪กำลังจะหนีเหรอ
‪เจ้าคนนี้นี่หัวไวดีนะ
‪นี่ ยายแก่
‪วางเด็กลงแล้วออกไปซะ
‪ก่อนที่ฉันจะโกรธ
‪พูดจากับแม่ตัวเองแบบนี้ด้วยรึเปล่า
‪แม่ฉันเป็นคนเชื่อฟังคำสั่งเสมอ
‪งั้นเหรอ ขอที่อยู่แม่หน่อยสิ
‪เราจะได้ไปช่วยเธอเป็นรายต่อไป
‪ไม่มีใครช่วยใครทั้งนั้น
‪เดี๋ยวก่อน
‪ปล่อย
‪แกแทงฉัน
‪ฮิโรชิ
‪เธอกำลังหนี
‪ทีนี้ก็รู้แล้วว่าทากิได้นิสัยมาจากใคร
‪เราควรเปลี่ยนรถนะคะ ‪พ่อฉันต้องพยายามตามรอยเราแน่
‪และโซระก็ต้องใช้เบาะเด็ก...
‪ฉันจะอุ้มเขาไว้เอง
‪เขาต้องนั่งเบาะเด็กค่ะ
‪ไม่มีอะไรแทนที่การปกป้องจากย่าของเขาได้
‪ก็จนกระทั่งคุณพุ่งผ่านกระจกหน้ารถ ‪ที่วิ่งเร็วประมาณ 130 กม.ต่อชม.
‪- ต้องคาดเข็มขัดนิรภัยถึงจะช่วยได้ ‪- เธอนี่...
‪ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่บ้างเลยนะ
‪ถ้าคุณพ่อของคุณทำอย่างที่พ่อฉันทำ ‪คุณก็คงไม่เคารพเหมือนกัน
‪มีที่ให้เช่ารถห่างไปอีกครึ่งชั่วโมง
‪พรุ่งนี้เหรอ
‪ใช่
‪ได้เวลาแล้ว
‪พี่จะกลับเมื่อไร
‪เร็วๆ นี้
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
‪เรควรได้รู้ว่าพี่กำลังคิดอะไรอยู่นะ
‪เรากำลังจะไปไหนกันคะ
‪บ้านที่ต่างจังหวัด
‪พวกเราจะปลอดภัยไปอีกสักพัก
‪ยูโตะจะกลับมาเมื่อไรคะ
‪เขาไม่ได้คุยอะไรกับฉันเลยนี่จ้ะ แม่หนู
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ
‪...และผมก็ควบคุมทุกอย่างไว้ได้
‪ภรรยารับผมกลับไป ‪และผมก็ได้เจอพวกลูกสาวผมอีกครั้ง...
‪มันก็โอเคครับ
‪(คิดส์คลับ ‪ทุกวันเสาร์ 10 โมงเช้า)
‪ไม่มีอะไรกระตุ้น
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมแค่...
‪เริ่มใหม่อีกครั้ง
‪เช้าวันหนึ่งผมตื่นขึ้นมา ‪และไม่ได้คิดอะไรมาก
‪ผมออกไปข้างนอกซื้อพวกอุปกรณ์ ก็แค่นั้น
‪เหมือนเวลา 11 เดือนสูญเปล่า
‪ผมไม่รู้ว่าทำไม
‪เพราะคุณเกลียดตัวเองรึเปล่า
‪คุณเคยมีสิ่งดีๆ แล้วก็โยนมันทิ้งไป
‪เพราะคุณเกลียดตัวเอง ‪และคิดว่าคุณมันห่วยแตกไร้ค่า
‪น่าจะเป็นแบบนั้น
‪นี่เป็นเวลาพูดของเทอร์รี่
‪- คนอื่นๆ จะได้พูดทีหลัง ‪- ไม่ เขาพูดถูก
‪บางครั้ง ผมเองก็โคตรเกลียดตัวเองเลย
‪คุณมีคุณค่านะ เทอร์รี่
‪เราทุกคนมีคุณค่า
‪ไม่ได้มีค่าขนาดนั้นหรอก ‪พูดกันตรงๆ ดีกว่า
‪คือไม่ได้จะว่านะ ‪แต่เทอร์รี่เลือกยาเสพติดแทนลูกๆ ของเขา
‪ฉะนั้นอย่าโลกสวยให้มากนัก ‪กับเรื่องของเทอร์รี่ผู้แสนดี
‪ที่นี่เราไม่ตัดสินกัน
‪การตัดสินกันไม่ใช่ของแข็ง ‪ที่คุณจะปิดหน้าต่างไม่ให้มันเข้ามาได้
‪มันคือไอ้แก่นแท้ที่กระจายไปทั่ว
‪เทอร์รี่ ที่รัก คุณทำพัง ‪เราทุกคนก็เคยทำเพราะพวกเรา
‪ต่างก็มีข้อบกพร่องพื้นฐานในตัว ‪ที่ปฏิเสธความสุขและความพอใจ
‪มีคนเข้ามาช่วยเราสร้างโลกใบเล็กๆ ‪เราก็ปล่อยพวกเขา
‪จนเมื่อถึงเวลา และเวลานั้นจะมาถึงเสมอ
‪เวลาที่เราจะทำลายทุกอย่างจนไม่เหลือชิ้นดี ‪เพราะนั่นคือสิ่งที่เราทำ
‪เป็นวิถีของเรา เพราะแบบนั้น ‪เราถึงได้เกลียดตัวเองและหันมาเล่นยา
‪มันไม่ใช่เรื่องซับซ้อนเลย
‪โทษทีนะ ผมชื่อร็อดนีย์และผมติดยา
‪เห็นได้ชัดอยู่แล้ว
‪หวัดดี ร็อดนีย์
‪ทากิกำลังเดตกับผู้หญิง
‪ว้าว
‪แล้วคุณรู้สึกยังไง
‪เธอทำให้ตระกูลเราต้องขายหน้า
‪ผมไม่มีลูกสาว
‪ไม่รู้สิ
‪ปล่อยให้เธอมีความสุขมั้ง
‪ฉันตอบกลับข้อความผู้ชายคนนั้น
‪เขาชวนฉันไปดื่ม
‪โอ้
‪คุณคิดว่ายังไง
‪เรื่องอะไร
‪เรื่องที่ฉันไปเจอผู้ชายคนนี้ คุณคิดว่ายังไง
‪คุณมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจ
‪ใช่
‪- ฉันไม่อยากให้คุณกลับบ้าน ‪- ผมไม่อยากให้คุณไปเจอผู้ชายคนนั้น
‪เราพูดความรู้สึกออกมาได้นะ
‪โตๆ กันแล้ว มันไม่หายไปไหน ฉันไม่กลัวด้วย
‪ผมรู้สึกว่าติดอยู่ในกรงมานาน
‪และคุณมีกุญแจ บางทีมันไขเปิดประตูนั้นได้
‪ผมไม่ใช่ผู้ชายที่มีเกียรติ ซาราห์
‪แต่พยายามจะเป็น
‪มันไม่ใช่กรง มันไม่ใช่กุญแจหรอก เคนโซ ‪มันคือ... ชีวิตของคุณ
‪และชีวิตของฉัน ชีวิตของภรรยาและลูกสาวคุณ ‪และพวกเราทุกคนก็แค่...
‪พยายามอยู่กับความเป็นจริงของชีวิต ‪และมันก็วุ่นวายสับสนเหมือนเรื่องอื่นๆ
‪แต่มันก็เป็นแบบนั้น
‪ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‪ฉันรู้
‪วันแรกเป็นยังไงบ้าง หายดีเลยไหม
‪อย่าทำผมขายหน้า ‪ต่อหน้าพวกติดยาคนอื่นๆ เลยนะ
‪พวกเราเดินไปส่งที่บ้านได้ไหม
‪ได้ แต่ผมอยากกินพิซซ่าเดี๋ยวนี้เลย
‪เคยไปลอนดอนไหม
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪วันก่อนผมแวะมาหาคุณ
‪ฉันรู้
‪คุณต้องการอะไร
‪เขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม
‪เขาอยู่ที่สงครามในโซโห
‪- ให้ตายสิ ไม่มีใครเรียกมันว่าสงครามในโซโห ‪- จะอะไรก็ช่าง
‪ผมแค่คิดว่าจะมาเตือนคุณดีๆ
‪ก่อนที่ผมจะรายงานเรื่องนี้
‪คุณต้องการอะไร
‪แค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง ซาราห์
‪นั่นเป็นสิ่งที่ผมควรทำไม่ใช่เหรอ
‪เอียน...
‪(พ่อ)
‪คำบรรยายโดย กฤตญา โมลีโรจน์ธนกุล